Szukanie zaawansowane

Szukanie wraz z odmianą wyrazów
Wstaw * (gwiazdka) po wpisaniu początku wyrazu
np. podatk*, aby znaleźć podatkami, podatkach itd.

Dokładne dopasowanie
Wpisz wyrażenie w cudzysłowie.
Na przykład: "podatek dochodowy".

Wykluczenie wyrażenia
Wstaw - (minus) przed słowem, które chcesz wykluczyć. Na przykład: "sprzedaż -towar"

Brak wyników

WAŻNE TEMATY

6 maja 2011

Nowe rozporządzenie wykonawcze do unijnej dyrektywy w sprawie wspólnego systemu podatku VAT

145

Zmiany w zakresie podatku od towarów i usług, odbywające się w 2011 roku, zaczynają przypominać operę mydlaną – wydaje się, że nigdy się nie skończą. Już od stycznia weszły w życie trzy nowelizacje ustawy o VAT, nie wspominając licznych rozporządzeń Ministra Finansów. Od kwietnia zaczęła obowiązywać czwarta ustawa zmieniająca, a na stronach Ministerstwa Finansów można znaleźć projekt kolejnej nowelizacji, która ma wejść w życie od 1 lipca 2011 roku. Organy unijne również nie próżnują i 15 marca 2011 roku  uchwalone zostało ostatecznie rozporządzenie wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej.

Rozporządzenie wykonawcze Rady nr 282/2011 ustanawiające środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej opublikowane zostało w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej L 77 z 23 marca 2011 roku i większość jego przepisów będzie obowiązywała od 1 lipca 2011 roku. Należy pamiętać, że rozporządzenia Rady stosowane są bezpośrednio w państwach członkowskich Unii Europejskiej i ich wprowadzenie nie wymaga uchwalenia dodatkowego aktu prawnego. Podstawowym celem rozporządzenia jest zapewnienie jednolitego stosowania przez państwa członkowskie Unii Europejskiej obecnego systemu VAT, poprzez sprecyzowanie niektórych definicji oraz zasad dotyczących głównie podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Tym aktem prawnym powinni zainteresować się wszyscy przedsiębiorcy, zwłaszcza Ci, którzy uczestniczą w międzynarodowej wymianie usług. Poniżej przedstawiamy wybrane zagadnienia, które zostały uregulowane w rozporządzeniu.  

Wprowadzenie definicji siedziby i stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej W całej Wspólnocie Europejskiej od 1 stycznia 2010 roku obowiązują przepisy, zgodnie z którymi miejscem świadczenia usług na rzecz podatnika działającego w takim charakterze jest co do zasady miejsce, w którym podatnik ten posiada siedzibę swojej działalności gospodarczej. Jeżeli jednak usługi te są świadczone na rzecz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika znajdującego się w miejscu innym niż siedziba, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Jest to zasada ogólna, od której istnieje kilka wyjątków, jak chociażby usługi związane z nieruchomościami. W Dyrektywie 2006/112/WE przytoczona powyżej zasada ogólna ujęta została w art. 44, w polskiej ustawie o VAT w art. 28b. Art. 10 Rozporządzenia nr 282/2011 definiuje, co rozumiemy pod pojęciem „miejsca siedziby działalności gospodarczej podatnika”. Zgodnie z powyższym przepisem jest to miejsce, w którym wykonywane są funkcje naczelnego zarządu przedsiębiorstwa, a więc miejsce, w którym zapadają istotne decyzje dotyczące ogólnego zarządzania przedsiębiorstwem, adres zarejestrowanej siedziby przedsiębiorstwa i miejsce posiedzeń zarządu przedsiębiorstwa. Rozporządzenie wskazuje również, że decydującym kryterium jest miejsce, w którym zapadają istotne decyzje dotyczące ogólnego zarządzania przedsiębiorstwem, a sam adres pocztowy nie może być uznany za miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika. Zgodnie z art. 11 ust. 1 Rozporządzenia, na potrzeby określenia miejsca świadczenia usług „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce – inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika – które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Rozporządzenie wskazuje wprost, że fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. W niektórych przypadkach, zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia, za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej uważa się dowolne miejsce – inne niż siedziba podatnika – które charakteryzuje się wystarczającą stałością i odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu świadczenie usług, które wykonuje. Zgodnie z art. 20 Rozporządzenia, w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika prowadzącego działalność lub posiadającego stałe miejsce zamieszkania i zwykłe miejsce pobytu w jednym państwie, świadczenie usług podlega opodatkowaniu w tym państwie. Usługodawca ustala to miejsce na podstawie informacji otrzymanych od usługobiorcy i dokonuje ich weryfikacji za pomocą zwykłych, handlowych środków bezpieczeństwa, takich jak środki dotyczące kontroli tożsamości lub płatności. Zgodnie z art. 21 Rozporządzenia, w przypadku gdy usługobiorca prowadzi działalność gospodarczą w więcej niż jednym państwie, świadczenie takiej usługi podlega co do zasady opodatkowaniu w państwie, w którym usługobiorca posiada siedzibę działalności gospodarczej. Jeżeli jednak usługa jest świadczona na rzecz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, które znajduje się w innym miejscu niż siedziba usługobiorcy, podlega ona opodatkowaniu w stałym miejscu prowadzenia działalności, które otrzymuje tę usługę i wykorzystuje ją do swoich potrzeb. W art. 22 Rozporządzenia Rada określiła, w jaki sposób usługodawca powinien ustalić stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy – robi się to przede wszystkim poprzez analizę charakteru i zastosowania świadczonej usługi. Jeżeli taka analiza nie pozwala na określenie tego stałego miejsca prowadzenia działalności, usługodawca jest zobowiązany przeanalizować, czy umowa, zamówienie i numer identyfikacyjny VAT przyznany przez państwo członkowskie usługobiorcy i przekazany usługodawcy wskazują stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej jako miejsce odbioru usługi i czy stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej jest tożsame z podmiotem płacącym za usługę. W przypadku, gdy przy zastosowaniu dwóch wyżej wymienionych sposobów usługodawca nie może określić stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, lub gdy usługi są świadczone na rzecz podatnika w ramach umowy obejmującej co najmniej jedną usługę wykorzystywaną w sposób nieidentyfikowalny i niewymierny, usługodawca ma prawo stwierdzić, że usługi są świadczone na rzecz miejsca, w którym usługobiorca ma siedzibę działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 25 Rozporządzenia, na użytek stosowania przepisów dotyczących miejsca świadczenia usług uwzględnia się wyłącznie okoliczności występujące w momencie zajścia zdarzenia powodującego powstanie obowiązku podatkowego i wszelkie późniejsze zmiany dotyczące wykorzystania otrzymanej usługi pozostają bez wpływu na miejsce jej świadczenia, pod warunkiem braku nadużyć.

Ustalenie statusu usługobiorcy jako podatnika VAT, dla potrzeb określenia miejsca świadczenia usług Kolejną bardzo ważną dla określenia miejsca świadczenia usług w obrocie międzynarodowym kwestią jest określenie, czy usługobiorca ma status podatnika, czy nie. Definicję podatnika zawierają art. 9-13 oraz 43 Dyrektywy 2006/112/WE oraz art. 28a ustawy o podatku od towarów i usług. Należy pamiętać, że to na usługodawcy ciąży obowiązek określenia statusu usługobiorcy jako podatnika VAT, co może rodzić dużą niepewność przedsiębiorców w międzynarodowym świadczeniu usług. Rozporządzenie 282/2011 w art. 18 precyzuje, jakie informacje usługodawca musi zweryfikować, żeby móc uznać usługobiorcę za podatnika dla potrzeb określenia miejsca świadczenia usług. Zgodnie z tym przepisem, o ile usługodawca nie ma odmiennych informacji, może uznać, że usługobiorca prowadzący działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty ma status podatnika: a) gdy usługobiorca przekazał mu swój numer identyfikacyjny VAT i usługodawca uzyska potwierdzenie ważności tego numeru identyfikacyjnego, a także nazwiska / nazwy i adresu przypisanych temu numerowi; b) gdy usługobiorca nie otrzymał jeszcze numeru identyfikacyjnego VAT, ale poinformował usługodawcę, że zwrócił się z wnioskiem o jego nadanie i usługodawca uzyska dowolny inny dowód potwierdzający, że usługobiorca jest podatnikiem, oraz jeżeli dokona w rozsądnym zakresie weryfikacji rzetelności przedstawionych przez usługodawcę danych, za pomocą zwykłych, handlowych środków bezpieczeństwa, takich jak środki dotyczące tożsamości lub płatności. Jeżeli usługodawca wykaże, że usługobiorca nie podał mu swojego numeru identyfikacyjnego VAT oraz nie ma odmiennych informacji, ma prawo uznać, że usługobiorca prowadzący działalność na terytorium Wspólnoty ma status osoby niebędącej podatnikiem. Rozporządzenie w sposób nieco odmienny określa sposób ustalania statusu usługobiorcy w stosunku do podmiotów nieprowadzących działalności gospodarczej na terytorium Wspólnoty. Usługodawca może uznać, że taki podmiot ma status podatnika, jeżeli: a) uzyska od usługobiorcy zaświadczenie wydane przez właściwe organy podatkowe usługobiorcy, potwierdzające, że usługobiorca prowadzi działalność gospodarczą i uprawniające go do otrzymania zwrotu VAT na mocy dyrektywy Rady 86/560/EWG; b) w przypadku braku zaświadczenia, o którym mowa powyżej...

To co widzisz, to tylko 30% treści...



Aby uzyskać dostęp do całości, kup prenumeratę